ماه: خرداد ۱۳۹۹

  • درنگ

    رفورمیسم پیشرو: تداوم میان‌مایگی سیاسی

    ما در این‌جا شاکله‌‌ی نقد جدی‌تری را عرضه می‌کنیم که به زودی در آبسکورا قرار خواهیم داد. این یادداشت کوتاه را هدیه‌ی ما قلمداد کنید به مناسبت «پس از دوم خرداد». یکم – ناگهان مقوله‌ای شکل گرفته است به نام «اصلاح‌طلبی پیشرو». آنان که با ادبیات پراگرسیویسم آشنا هستند، می‌دانند که این به معنای تحول در پرکتیس سیاسی بخشی از «جبهه»ی فراخ اصلاح‌طلبی نیست؛ بلکه مترادف با تلاش حاملان این پراگرسیویسم برای ایجاد تمایزهایی میان خود و جریانی است که در این روزها برچسب نولیبرالیسم و عدالت‌ستیزی را به خود پذیرفته است. پراگرسیوها آیا گمان خام می‌برند که با در پیش گرفتن چنین سیاستی از نقد و ارزیابی عملکردشان در حوزه‌ی اقتصاد سیاسی به دور خواهند ماند؟ دوم – پراگرسیوهای اصلاح‌طلب چنان با هیجان در حال تغییر موضع هستند که فراموش می‌کنند که حافظه‌ی عمومی به نقش به‌مراتب مهم‌تر جریان تکنوکرات در تولد کشکول «اصلاحات» شهادت می‌دهد. پراگرسیوها می‌توانند هر روز ده‌ها اظهار نظر جذاب درباره‌ی جدا کردن حساب کارگزاران از جریان اصلاحات داشته باشند، اما واقعیت این است که پرکتیس مصلحانه در این کشور با نام کارگزاران گره خورده است و عملکرد اصلاح‌طلبان در قبال جریان سنتریست و اعتدالی، تداعی‌گر همان منطقی است که کارگزاران دیکته کرده و می‌کنند.…

    بیشتر بخوانید »